eMoSHiT

Want ons leven is soms een puinhoop

Maar wel een hele mooie

more

Fouten zorgen voor prachtige tapijten.

Zita Theunynck // woensdag, 29 maart 2017


Dit artikel gaat werkelijk over fouten die voor prachtige tapijten zorgen.
Laat mij uitleggen hoe dat komt, en waarom dat belangrijk is.
(Dit artikel is ook rete lang, ik ben nu al trots op wie mee met mij tot het einde gaat. Het wordt mooi).

Ik zit de laatste weken (maanden) op een soort van emotionele rollercoaster, waarop ik het ene moment mezelf schouderklopjes geef en het andere moment diep teleurgesteld ben in mijn eigen kunnen. Dat kan allemaal op een tijdspanne van een paar uur gebeuren.

Hoe dat komt?
Het begin van dit verhaal begint op een zonnige vrijdagavond eind september 2016.
Ik heb een gemiste oproep en een voicemailbericht met daarop een vage, maar blije boodschap van een redacteur bij Uitgeverij Vrijdag.
Lang verhaal kort. Ik heb een boek geschreven. En zij willen dat uitgeven.*
(IK STA ER NU NIET ZOLANG BIJ STIL.
MAAR JA, DAT IS FANTASTISCH EN ONGELOFELIJK,
EEN SOORT VAN TIENDE WERELDWONDER ).

Dat was het eerste en meest ongelofelijke hoogtepunt op de rollercoaster
We planden dat het boek in mei zou uitkomen. Ondertussen zouden we samen het verhaal nog beter maken,  een cover ontwerpen en zo nog wat dingetjes regelen.
Easy peasy, we hadden veel tijd. En dus deed ik veel andere dingen.

Tot begin februari de finale deadline op mijn kop viel en ik besefte: dit ding gaat voor altijd bestaan.
En eens het gedrukt is, kan ik er niets meer aan veranderen.
En nog erger, alles wat erin staat is van mij en als mensen dat niet leuk vinden, is dat enkel en alleen mijn schuld.
Ik weet het dat is een nogal pessimistische visie, maar het was  3 uur ’s nachts op een donkere en koude nacht in februari en de zon had al heel lang niet meer geschenen.
En in de kern zijn die gedachten ook gewoon waar. We moeten er niet flauw over doen: ik heb alle woorden in dat boek geschreven. Zo is het.

In ieder geval, op datzelfde moment was het heel erg druk op mijn werk. Ik had mezelf een paar dagen doodgewerkt aan iets (enfin ‘dood’, dood naar mijn doen hé, met nachtwerk en weinig slapen en veel hoofdpijn. Maar mijn standaarden zijn niet zo extreem. Ik ben niet de president van een land, ook geen CIA-agent of een boer in Afrika met een akker waarop het nooit regent). Maar dus. Ik had keihard gewerkt en toen kwam er de opmerking van een collega dat het eindresultaat veel beter had gekund. Eigenlijk een zeer onschuldige opmerking. Geen groot ding. Gewoon een ‘misschien kunnen we volgende keer ‘zo’ en ‘zo’ doen’, dat gaat het eindresultaat ten goede komen’.

Normaal kan ik zo’n dingen wel plaatsen, want alles is altijd voor verbetering vatbaar.
Alleen deze keer niet…

Na een hoogtepunt volgde een dieptepunt
(zo gaat dat nu eenmaal met rollercoasters)
Mijn hoofd ontplofte. En ik was echt op slag super kwaad op iedereen en alles en onredelijk teleurgesteld in mezelf. Ik was ZO DIEP ontgoocheld in mezelf en leed plots aan een soort van zelftwijfel die zijn gelijke niet kent. Waarop ik me heel koppig en kinderachtig begon te gedragen, en uiteindelijk leidde tot deze uitspraak van mezelf:

“Ik haat fouten.
ik wil niet leren uit dingen.
Ik wil alles meteen goed doen.”

Jep, ik zei dat gewoon luidop, in het bijzijn van collega’s.
Een persoonlijk dieptepunt.Dat moet gezegd. En hoewel mijn rationele zelf alles relativeerde en heel goed kon inzien dat dit niet zo’n uitzonderlijke situatie was en dat het inderdaad veel beter had gekund, en dat ik veel kon leren uit mijn fouten, kon ik dat klote gevoel alsof ik net persoonlijk gefaald had om de wereld te redden van de ondergang, niet onderdrukken.

Nu besef ik natuurlijk dat de deadline stress voor dat boek,
(waarvoor mensen effectief geld gaan moeten betalen)
waarschijnlijk de trigger was voor deze hele belachelijke episode.
Toen had ik helaas die geniale analyse natuurlijk nog niet gemaakt.

 

Op weg naar huis was ik niet alleen teleurgesteld in mijn prestatie, maar ook in hoe ik had gereageerd op dat falen.
Jezus. Wie was die persoon?
Ik zong op weg naar huis dramatisch mee met Torn van Natalie Imbruglia. Serieus.


Toen gingen er nog een paar dagen voorbij
Dagen waarin ik verwonderd terugkeek naar mezelf. En dan heel hard moest lachen met die versie van mezelf-die-riep-dat-ze-ALLES-METEEN-juist-wilde-doen-en-daarna-Torn-van-Natalie-Imbruglia-dramatisch-mee-zong-op-weg-naar-huis.


Tot ik dit artikel tegenkwam
Dit artikel gaat over iemand die in de tapijtenwinkel van een oud mannetje terechtkomt.
Het winkeltje hangt vol tapijten gemaakt door de Navajo, een stam van native Americans, (wacht het wordt goed, echt).
En die Navajo tapijten bevatten vaak heel wat weeffouten.
De klant en het oude mannetje beginnen daar een gesprek over. Want blijkbaar vragen heel wat Westerse mensen zich af waarom er zoveel fouten in die tapijten zitten.
(Zo zijn wij, mensen van het Westen, wij vragen ons af wat die FOUTEN DAAR DOEN, open en bloot in het zicht van iedereen).
Er gaan heel veel verklaringen over die fouten in die tapijten rond.
De meest populaire opvatting is dat Navajo fouten weven in hun tapijten om te laten zien dat we ook maar mensen zijn.

Maar het oude mannetje gaf een andere verklaring:
‘The mistakes weren’t intentional. What was intentional was the desire not to go back and fix them.
The Navajo see mistakes as moments in time. And since you can’t change time, why try to change a mistake that already happened?
The mistake is already woven into the fabric of time. It’s good to be reminded of it when you look back.”

Het oude mannetje vergeleek het met een berg beklimmen. Als je een berg beklimt en je loopt een paar keer verkeerd, dan stop je ook niet. Je begint niet weer helemaal onderaan de berg, zodat je die berg foutloos hebt beklommen. Je blijft gewoon gaan. En wanneer je op de top komt, dan heb je de berg beklommen. Punt. Zolang je de top bereikt, is de beklimming geen fout.
Met andere woorden: “If the rug is finished, it’s a successful rug. More importantly, a rug with a few off stitches is an honest rug.”

Hoe schoon is die gedachte?
Serieus. Zo schoon.
Het is misschien stom maar de gedachte aan tapijten met fouten in en het feit dat dat succesvolle tapijten zijn, stelt mij heel erg gerust.

 


ZIE WAT EEN EERLIJK TAPIJT. EN HOE BELACHELIJK MOOI HET IS.

 

Conclusie

Fouten zijn prachtig, want ze leiden tot een eindresultaat.
Zonder fouten bestond dat tapijt zelf niet eens.

(Bovendien. Fouten zijn de beste moppen. Zelfs als je niets uit je fouten leert, dan kan je er tenminste heel hard mee lachen.
Niemand heeft al een half uur strijk gelegen om iets dat hij ‘juist’ had gedaan).

Zie hier: mijn nieuwe levensfilosofie.

 


“En onthou, als het tapijt af is, is het een succesvol tapijt.”

Zita Theunynck

 

Oh ja, dit is mijn boek.
Zie wat een schoonheid, die cover.


Half mei komt Het wordt spectaculair. Beloofd uit bij Uitgeverij Vrijdag. Dat is crazy zot.

 

*Deze banner lijkt inderdaad een beetje op een prachtig tapijt met fouten, dat is daar voor gedaan. Goed opgemerkt!

 

 

 

Tags: , .
Zita Theunynck

Over Zita Theunynck

Zita schrijft als scenariste voor televisie. Voorlopig toch, met televisie weet je nooit. In haar vrije tijd, stuurt ze graag lange sms'en naar haar vrienden en probeert ze een recept te vinden waarmee ze zo'n blok tofu eindelijk lekker klaar kan maken. Of ze zit voor televisie pindanootjes te freten, dat kan ook. Zita heeft deze bio geschreven op de trein net voor ze moest afstappen. Ze hoopt dat dit niet opvalt.'

8 reacties op “Fouten zorgen voor prachtige tapijten.

  1. Lies schreef:

    Haha Zita, ik ken u totaal niet maar als ik uw stukjes lees lijkt gij mij een supertoffe. Zo herkenbaar. Als ik in de knoop lig met mijzelf of met de wereld heb ik vaak momenten dat ik instant besef dat ik belachelijk en emotioneel en kinderachtig reageer, maar dat ik daar op het moment zelf helemaal niets aan lijk te kunnen doen. Maar achteraf wel lachen met mijn eigen: ‘Haha, wat een kieken ben ik soms toch.’ Dat van die bergbeklimming is er boenk op. Ik vind het crazy stoer dat ge een boek hebt geschreven en ik ga het kopen als het uit is.

    1. Zita Theunynck schreef:

      Lies Declercq. Ik ken u totaal niet, maar als ik deze reactie lees, lijkt gij mij een supertoffe. Kinderachtig doen oké, zolang we er nadien ook maar mee kunnen lachen. Vuistje sista. xxx

  2. Kaat schreef:

    Wow, Zita, een boek! Als het van hetzelfde kaliber is als jullie blog dan vind ik het nu al spectaculair. Beloofd.

    1. Zita Theunynck schreef:

      Dank u! xxx

  3. Tamara schreef:

    Prachtig geschreven. Super herkenbaar. Ik denk dat we soms teveel op onze tenen staan en onze inner beast dan effe tevoorschijn komt. Soms wel schaamtelijk, maar niets dat niet gefixt kan worden. Het is alleen maar menselijk. 🙂

    1. Zita Theunynck schreef:

      🙂 xoxox. Oef, andere mensen hebben dat ook. <3

  4. Caroline schreef:

    ’t Is zo herkenbaar. Stijf staan van de stress en dan ontploffen omdat die laatste druppel niet meer in de emmer kan… en je dan maandenlang kapot generen…
    Prachtpost Zita, ik voel me even een klein beetje minder gegeneerd voor een paar van mijn volstrekt ridicule uitbarstingen. Dank je

    1. Zita Theunynck schreef:

      Super super graag gedaan. <3 veel liefs.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.