eMoSHiT

Want ons leven is soms een puinhoop

Maar wel een hele mooie

more

Elke dag wel iets: 16

Sara Theunynck // dinsdag, 17 september 2019


Ik zie er dan wel een blij jongetje uit (ik ben het grootste kind op de foto), maar dit was geen goeie dag voor mij. Minuten nadat deze foto gemaakt werd, trapte ik in een wespennest. Mijn eigen schuld, zeg je, voor dat kapsel, die outfit, mijn hele vibe? Misschien wel.

Ik herinner mij het moment nog goed: ik loop voorop, op een klein pad, in de Ardennen, naast dit riviertje. Het is warm en overal rond ons zoemen insecten. Ik ben een wandeling aan het maken met mijn oom en zijn gezin. Mijn ouders zijn met mijn zussen naar Antwerpen, omdat ze een rare huidaandoening hebben die door een dokter gecontroleerd moet worden.

Ik vind het raar dat ze daarvoor uit onze vakantiebubbel treden. Kan je echt naar huis gaan vanop vakantie voor een paar rode vlekken? En hoe is ons huis dan? Want eigenlijk zijn wij er niet. Snap je? Misschien is het daar ook anders.

Maar wij zijn dus op dit moment aan het wandelen. Plots stap ik met mijn voet in een kleine kuil, het gezoem van de beestjes zwelt aan en aan en aan en ik besef dat ik ineens het doelwit ben van een zwerm beestjes. Ik probeer ze weg te wapperen maar dat lukt niet. Lopen, roept mijn oom (die volwassen lookalike van mij op de foto, maar dan zonder haar en mét snor). Dus ik loop en loop en loop. En ik huil. En ik loop tot ik geen beestjes meer hoor.

Sinds kort nemen mijn hersenen een andere route wanneer ik aan dit voorval denk. Ik denk plots niet meer aan mijn eigen paniek, de pijn van de (20) wespensteken, mijn intense gehuil. Ik beeld mij nu in dat ik niet het kindje ben, maar de oom ben of de tante of de mama van het kind dat in het wespennest trapt. Dat ik het ben die koelbloedig en vakkundig moet reageren op alle wespennesten, rare huidaandoeningen, grote gapende wondes die nog op ons pad komen. En als ik terugdenk aan mijn eigen kindertijd, zijn dat er nog wel wat.

Ik ben daar gelijk totaal niet klaar voor, voor vakkundig en koelbloedig moedergedrag. Ik. heb wel de Eerste Hulp app van het Rode Kruis op mijn telefoon, ik heb baby EHBO gevolgd, maar ik denk echt dat ik nog een cursus chille volwassen persoon blijven in penibele omstandigheden moet volgen. (Nonkel Jan, hoe deden jullie dat vroeger?)

Wij denken dat jij deze artikels ook wel leuk gaat vinden

Sara Theunynck

Over Sara Theunynck

Sara is een vrouw (shit) van 34. Ze moet er nog aan wennen dat ze nu volwassen is. Ze houdt veel van rare dierenmetaforen. Ze probeert zich minder te haasten en meer IN HET MOMENT te leven. Dat is supermoeilijk, maar wel al makkelijker dan vroeger. Ze koestert kleine overwinningen en probeert niet altijd boos op zichzelf te zijn wanneer DE dingen niet lukken. Ze heeft een zoon en kan daar maar moeilijk over zwijgen. Ja, sorry.

4 reacties op “Elke dag wel iets: 16

  1. Mary schreef:

    Haha en ik ben dan nog een verpleegster dus dan gaat het van: ‘Blijf kalm. Blijf kalm! Dees is verdorie letterlijk uw job! Denk! Na!’ *brein loopt gillend rondjes in mijn hoofd*

    1. Sara Theunynck schreef:

      Haha, dat doet mij zo’n deugd, dat professionals dat ook hebben. Dat gillend mannetje in je hoofd, ik herken’m!

  2. Lien schreef:

    Oh ja, zo waar! Toen mijn zoon op school gevallen was en de directeur me belde dat ik ermee naar de tandarts moest… knikkende knieën en bij de tandarts een appelflauwte gedaan en me met mijn voetjes omhoog op de grond moeten leggen 😮
    Voor de rest lukt het me eigenlijk altijd om kalm te blijven, de adrenaline kickt in, het is pas als de grote shock voorbij is dat ik de stress voel ofzo.
    Dus enfin, komt wel (redelijk) goed 😀

    1. Sara Theunynck schreef:

      Mijn maag wordt nu al wat week van het idee van vallen + tandarts en wat voor scenario’s je dan in dat mondje tegenkomt. 🤢

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.